منوی دسته بندی

پروتکل در واقع یک قرارداد است که توسط دستگاه‌ها و سامانه‌ها برای ارتباط و تبادل اطلاعات استفاده می‌شود. آنها مجموعه قوانین و دستوراتی هستند که تعیین می‌کنند چگونه داده‌ها بین دستگاه‌ها انتقال می‌یابند و چگونه دستگاه‌ها باید با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، بنابراین، آشنایی با پروتکل‌ها مهم است زیرا ما روزانه با انواع پروتکل‌ها در اینترنت و دستگاه‌های مختلف روبرو هستیم. این آشنایی به ما کمک می‌کند تا بهتر درک کنیم که چگونه ارتباطات بین دستگاه‌ها به طور امن و موثر برقرار می‌شود.

1. (HTTP (Hypertext Transfer Protocol

HTTP مخفف Hypertext Transfer Protocol است. این پروتکل برای ارتباط بین مرورگرهای وب و سرورهای وب استفاده می‌شود. HTTP امکان انتقال انواع مختلفی از داده‌ها، مانند اسناد HTML، تصاویر، ویدیوها و موارد دیگر را از طریق اینترنت فراهم می‌کند.

پروتکل HTTP بر مبنای مدل مشتری-سرور عمل می‌کند، به طوری که مشتری (معمولاً مرورگر وب) درخواستی را برای سرور ارسال می‌کند تا منبع مورد نظر را دریافت کند و سرور با داده‌های درخواست شده پاسخ می‌دهد. این چرخه درخواست-پاسخ، پایه‌ای برای تبادل اطلاعات در وب جهانی است.

پروتکل HTTP بر روی پروتکل TCP/IP عمل می‌کند که اطمینان از ارسال قابل اعتماد بسته‌های داده را در اینترنت فراهم می‌کند. از روش‌هایی مانند GET، POST، PUT، DELETE و غیره برای تعریف عملیاتی که بر روی منبع درخواست شده باید انجام شود، استفاده می‌شود.

HTTP پروتکلی بی‌حالت است، به این معنی که هر درخواست و پاسخ به صورت مستقل از یکدیگر هستند. با این حال، برای حفظ جلسات کاربر و مدیریت تعاملات حالت‌دار، تکنولوژی‌هایی مانند کوکی‌ها و مدیریت جلسه استفاده می‌شود.

کلیاً، HTTP اساس ارتباطات وب را تشکیل می‌دهد و امکان دریافت و نمایش صفحات وب و تبادل داده بین مشتریان و سرورها را فراهم می‌کند.

 2. (HTTPS (Hypertext Transfer Protocol Secure

HTTPS مخفف عبارت Hypertext Transfer Protocol Secure است. این نسخه امنیتی از HTTP است که برای انتقال داده‌ها در اینترنت استفاده می‌شود. HTTPS با رمزنگاری داده‌هایی که بین مرورگر کاربر و وبسایتی که در حال بازدید از آن هستند تبادل می‌شوند، یک لایه اضافه از امنیت را اضافه می‌کند.

وقتی شما یک وبسایت را با استفاده از HTTPS مشاهده می‌کنید، ارتباط بین مرورگر شما و سرور وبسایت رمزگشایی می‌شود. این رمزنگاری اطمینان می‌دهد که هرگونه اطلاعات حساسی که شما ارسال می‌کنید، مانند اطلاعات ورود، جزئیات کارت اعتباری یا اطلاعات شخصی، توسط مهاجمان قابل انتزاع یا دستکاری نیستند.

HTTPS از پروتکل‌های SSL (Secure Sockets Layer) یا TLS (Transport Layer Security) استفاده می‌کند تا ارتباط رمزنگاری شده را برقرار کند. این رمزنگاری توسط گواهی‌های دیجیتالی که توسط مراجع معتبر گواهی‌دهنده صادر می‌شوند، انجام می‌شود. این گواهی‌ها اعتبار واقعیت وبسایت را تأیید می‌کنند و به مرورگر شما امکان برقراری اتصال امن را می‌دهند.

با استفاده از HTTPS، وبسایت‌ها می‌توانند حریم شخصی، سالمت داده و تأیید هویت را فراهم کنند. این باعث محافظت در برابر انواع حملاتی مانند تفریق‌نظر، حملات مرد در میان و دستکاری داده می‌شود.

مرورگرهای وب مدرن با نماد قفل را در نوار آدرس نشان می‌دهند تا نشان دهند که یک وبسایت از HTTPS استفاده می‌کند. علاوه بر این، وبسایت‌هایی که از HTTPS استفاده می‌کنند، با آدرسی شروع می‌شوند که با “https://” آغاز می‌شود به جای “http://”.

مهم است به یاد داشته باشید که HTTPS برای مرور امن و حفاظت از اطلاعات حساس، به ویژه در وبسایت‌هایی که اطلاعات کاربران را پردازش یا معاملات آنلاین انجام می‌دهند، بسیار حیاتی است.

 3. (TCP (Transmission Control Protocol

TCP مخفف Transmission Control Protocol است. این یکی از پروتکل‌های اصلی مجموعه پروتکل‌های اینترنت است که به طور معمول با نام TCP/IP شناخته می‌شود. TCP ارتباط قابل اعتماد و مبتنی بر اتصال را بین دو دستگاه در شبکه IP فراهم می‌کند. این پروتکل اطمینان می‌دهد که بسته‌های داده به ترتیب صحیح و بدون خطا یا از دست دادن ارسال می‌شوند. TCP همچنین کنترل ازدحام و کنترل جریان را برای بهینه‌سازی انتقال داده مدیریت می‌کند. از طرف دیگر، TCP به طور گسترده برای برنامه‌هایی مانند مرور وب، ایمیل، انتقال فایل و سرویس‌های شبکه دیگر استفاده می‌شود.

4. (IP (Internet Protocol

آی‌پی به معنای “پروتکل اینترنت” است. این مجموعه‌ای از قوانین و پروتکل‌ها مشخص می‌کند که چگونه داده‌ها در اینترنت ارسال و دریافت می‌شوند. آی‌پی یک آدرس منحصربه‌فرد برای هر دستگاه متصل به یک شبکه فراهم می‌کند که به آن “آدرس آی‌پی” گفته می‌شود.

آدرس آی‌پی یک برچسب عددی است که به هر دستگاه، سیستم یا تلفن هوشمند متصل به یک شبکه اختصاص داده می‌شود. این آدرس به عنوان یک روش برای شناسایی و مکان‌یابی دستگاه‌ها در یک شبکه یا اینترنت عمل می‌کند. آدرس‌های آی‌پی می‌توانند به دو صورت IPv4 (32 بیت) یا IPv6 (128 بیت) باشند.

آدرس‌های آی‌پی برای تسهیل ارتباط بین دستگاه‌ها استفاده می‌شوند؛ زیرا این امکان را فراهم می‌کنند تا بسته‌های داده از دستگاه مبدأ به دستگاه مقصد در سراسر شبکه‌های مختلف هدایت شوند. آی‌پی همچنین قالب بسته‌های داده را که شامل اطلاعاتی مانند آدرس آی‌پی مبدأ و مقصد و نوع داده مورد ارسال است، تعریف می‌کند.

به طور خلاصه، آی‌پی یک پروتکل بنیادی است که امکان ارتباط و تبادل داده بین دستگاه‌ها را در اینترنت فراهم می‌کند و با استفاده از آدرس‌های آی‌پی منحصربه‌فرد، دستگاه‌ها را در یک شبکه شناسایی و مکان‌یابی می‌کند.

 5. (FTP (File Transfer Protocol

FTP مخفف File Transfer Protocol است. این یک پروتکل شبکه استاندارد است که برای انتقال فایل بین یک مشتری و یک سرور در یک شبکه مبتنی بر TCP/IP مانند اینترنت استفاده می‌شود. FTP به کاربران امکان آپلود، دانلود و مدیریت فایل‌ها در سرورهای راه دور را می‌دهد.

پروتکل FTP بر روی معماری مشتری-سرور عمل می‌کند. مشتری، که معمولاً یک کامپیوتر یا یک برنامه نرم‌افزاری است، با استفاده از پروتکل FTP یک اتصال به سرور برقرار می‌کند. سرور که فایل‌ها را میزبانی می‌کند، به درخواست‌های مشتری پاسخ می‌دهد و امکان انتقال فایل را فراهم می‌کند.

FTP یک مجموعه دستورات را فراهم می‌کند که مشتری می‌تواند از آن‌ها برای تعامل با سرور استفاده کند. این دستورات شامل لیست کردن دایرکتوری‌ها، مرور در ساختار فایل سرور، آپلود فایل‌ها از مشتری به سرور، دانلود فایل‌ها از سرور به مشتری و حذف فایل‌ها در سرور است.

FTP مکانیزم‌های احراز هویت را برای اطمینان از دسترسی امن به فایل‌ها در سرور پشتیبانی می‌کند. کاربران می‌توانند نام کاربری و رمز عبور خود را برای ورود به سرور FTP ارائه دهند یا در برخی موارد، دسترسی ناشناس به مخازن فایل عمومی مجاز است.

اگرچه FTP به طور گسترده برای انتقال فایل استفاده شده است، اما ارزش یادآوری دارد که این یک پروتکل بدون رمزنگاری است، به این معنی که داده‌های انتقالی از FTP به طور ذاتی امن نیستند. برای انتقال فایل‌های امن، جایگزینه‌هایی مانند FTPS (FTP بر روی SSL/TLS) یا SFTP (پروتکل انتقال فایل SSH) معمولاً استفاده می‌شوند که لایه‌های رمزنگاری و احراز هویت را به پروتکل FTP اضافه می‌کنند.

 6. (SMTP (Simple Mail Transfer Protocol

SMTP مخفف Simple Mail Transfer Protocol است. این یک پروتکل استاندارد است که برای ارسال و دریافت ایمیل‌ها از طریق شبکه استفاده می‌شود. SMTP مسئول انتقال ایمیل‌ها بین سرورهای ایمیل است و امکان ارسال پیام‌ها از فرستنده به گیرنده را فراهم می‌کند.

وقتی شما یک ایمیل ارسال می‌کنید، برنامه یا برنامه کاربردی ایمیل شما از SMTP برای ارتباط با سرور ایمیل خود استفاده می‌کند. برنامه کاربردی مشتری ایمیل پیام را به سرور ارسال می‌کند و سپس فرآیند مسیریابی پیام به مقصد مناسب را آغاز می‌کند. این شامل اتصال به سرور ایمیل گیرنده، انتقال ایمیل و در نهایت تحویل آن به صندوق ورودی گیرنده است.

SMTP بر روی معماری مشتری-سرور عمل می‌کند، که در آن مشتری (سرور یا برنامه کاربردی ایمیل فرستنده) اتصالی با سرور (سرور ایمیل گیرنده) برقرار می‌کند. سپس مشتری با استفاده از دستورات SMTP، پیام ایمیل را به سرور ارسال می‌کند.

SMTP مجموعه‌ای از دستورات را فراهم می‌کند که به مشتری و سرور امکان برقراری تعامل در طول فرآیند انتقال ایمیل را می‌دهد. این دستورات شامل برقراری اتصال، شناسایی فرستنده و گیرنده، تأیید آدرس ایمیل و انتقال محتوای ایمیل است. SMTP همچنین از کدها و پیام‌های پاسخ برای مدیریت مواقعی مانند ایمیل‌های تحویل نشدنی یا خطاهای موقت پشتیبانی می‌کند.

مهم است به این نکته توجه کنید که SMTP عمدتاً مسئول انتقال ایمیل است و وظایفی مانند بازیابی یا ذخیره ایمیل را نمی‌تواند انجام دهد. برای دریافت ایمیل‌ها، از پروتکل‌هایی مانند POP (پروتکل دفتر پستی) یا IMAP (پروتکل دسترسی به پیام اینترنتی) استفاده می‌شود.

7. (POP3 (Post Office Protocol Version 3

POP3 مخفف Post Office Protocol version 3 است. این یک پروتکل استاندارد اینترنتی است که برای دریافت پیام‌های ایمیل از سرور ایمیل به دستگاه کاربر استفاده می‌شود. POP3 به کاربران اجازه می‌دهد تا ایمیل‌های خود را از سرور به کامپیوتر یا دستگاه محلی خود بارگیری کنند و بتوانند به آنها دسترسی پیدا کنند حتی در صورت عدم اتصال به اینترنت.

وقتی برنامه کاربردی مشتری ایمیل (مانند Outlook یا Thunderbird) با استفاده از POP3 به سرور ایمیل متصل می‌شود، ابتدا اعتبار سنجی مدارک کاربر (نام کاربری و رمز عبور) را برای دسترسی به صندوق پستی انجام می‌دهد. سپس مشتری ایمیل‌ها را از سرور دریافت می‌کند و آنها را به صورت محلی در دستگاه ذخیره می‌کند. به طور پیش‌فرض، POP3 ایمیل‌ها را از سرور بارگیری کرده و آنها را حذف می‌کند، اما بیشتر برنامه‌های کاربردی ایمیل می‌توانند تنظیم شوند تا یک نسخه از پیام‌ها را در سرور باقی بگذارند اگر این امکان مورد نظر باشد.

POP3 بر روی معماری مشتری-سرور عمل می‌کند، که در آن مشتری یک ارتباط TCP/IP را با سرور برقرار می‌کند. مشتری دستورات را به سرور ارسال می‌کند تا عملیات خاصی را انجام دهد، مانند دریافت فهرست ایمیل‌ها، بارگیری پیام‌های خاص یا حذف ایمیل‌ها از سرور.

بر خلاف IMAP (Internet Message Access Protocol) که به کاربران امکان مدیریت ایمیل‌ها روی سرور را می‌دهد، POP3 عمدتاً بر روی بارگیری ایمیل‌ها به دستگاه کاربر تمرکز دارد. این بدان معناست که عملیات انجام شده روی دستگاه مانند دسته‌بندی ایمیل‌ها به پوشه‌ها یا علامت‌گذاری آنها به عنوان خوانده شده، بر روی نسخه سرور پیام‌ها تأثیر نمی‌گذارد.

مهم است به این نکته توجه کنید که در استفاده از POP3، ایمیل‌ها به طور معمول بر روی یک دستگاه تکی بارگیری می‌شوند و تغییرات اعمال شده روی نسخه‌های محلی (مانند حذف یا جابجایی پیام‌ها) در تمامی دستگاه‌ها همگام نمی‌شوند. با این حال، برخی برنامه‌های کاربردی ایمیل امکان همگام سازی ایمیل‌ها را در تمامی دستگاه‌ها با استفاده از POP3 ارائه می‌دهند اگر این امکان مورد نظر باشد.

 8. IMAP (Internet Message Access Protocol)

IMAP یا پروتکل دسترسی به پیام اینترنتی (Internet Message Access Protocol) نام دارد. این پروتکل استاندارد اینترنتی برای دسترسی و مدیریت پیام‌های ایمیل در سرور ایمیل استفاده می‌شود.

IMAP به کاربران اجازه می‌دهد تا از چندین دستگاه مختلف به پیام‌های ایمیل خود دسترسی پیدا کنند، در حالی که پیام‌ها را در سرور ذخیره می‌کند. برخلاف POP3 که معمولاً ایمیل‌ها را به دستگاه محلی بارگیری کرده و آنها را از سرور حذف می‌کند، IMAP به کاربران اجازه می‌دهد تا پیام‌های خود را مستقیماً در سرور مشاهده، سازماندهی و مدیریت کنند.

وقتی یک برنامه کاربردی مشتری ایمیل (مانند Outlook، Thunderbird یا Gmail) با استفاده از IMAP به سرور ایمیل متصل می‌شود، ابتدا یک ارتباط برقرار می‌کند و مدارک کاربر را برای احراز هویت ارسال می‌کند. سپس برنامه مشتری فهرستی از پوشه‌ها (صندوق‌های پستی) موجود در سرور و پیام‌های ایمیل مربوط به آنها را دریافت می‌کند.

با استفاده از IMAP، کاربران می‌توانند عملیات‌های مختلفی روی پیام‌های خود انجام دهند، مانند خواندن، حذف، جابجایی یا سازماندهی آنها در پوشه‌ها، مستقیماً در سرور. هر تغییری که به ایمیل‌ها یا پوشه‌ها اعمال شود، در تمامی دستگاه‌های متصل به همان حساب IMAP همگام سازی می‌شود. به عنوان مثال، اگر یک کاربر یک ایمیل را روی تلفن همراه خود خواند، همان ایمیل به عنوان خوانده شده در کامپیوتر نمایش داده می‌شود.

IMAP همچنین از ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند جستجوی پیام‌های خاص، مدیریت اشتراک پوشه‌ها و حفظ سلسله مراتب پوشه‌ها پشتیبانی می‌کند. این پروتکل به کاربران امکان می‌دهد به جز محتوای ایمیل، به پیوست‌ها، پرچم‌ها و سایر اطلاعات مرتبط با پیام‌ها دسترسی پیدا کنند.

یکی از مزایای اصلی IMAP، قابلیت انعطافپذیری و دسترسی به ایمیل‌ها از هر جایی با اتصال به اینترنت است. کاربران می‌توانند بین دستگاه‌ها سوئیچ کنند و همچنان به تاریخچه کامل ایمیل خود دسترسی داشته باشند. علاوه بر این، اگر یک دستگاه گم شود یا آسیب ببیند، ایمیل‌ها هنوز در سرور به امانت نگهداری می‌شوند.

با این حال، مهم است توجه کنید که استفاده از IMAP نیازمند اتصال پایدار به اینترنت برای دسترسی و مدیریت ایمیل‌ها است. در صورت قطع شدن اتصال، کاربران ممکن است تا زمانی که اتصال برقرار شود، به محدودیت در دسترسی به ایمیل‌های خود برخورد کنند.

 9. (DNS (Domain Name System

DNS یا سیستم نام دامنه (Domain Name System) نام دارد. این پروتکل بنیادی در اینترنت برای ترجمه نام‌های دامنه به آدرس IP استفاده می‌شود. به طور ساده، DNS مانند یک دفترچه تلفن برای اینترنت عمل می‌کند و نام‌های دامنه قابل خواندن برای انسان را به آدرس‌های IP قابل خواندن برای ماشین تبدیل می‌کند.

وقتی شما نام یک دامنه را در مرورگر وب یا هر برنامه دیگری که به اینترنت متصل است وارد می‌کنید، برنامه نیاز دارد تا آدرس IP سروری که آن دامنه را نگهداری می‌کند را بداند. به جای اینکه کاربران باید رشته‌های طولانی اعداد را به خاطر بسپارند و وارد کنند، DNS به آنها امکان استفاده از نام‌های دامنه آشنا را می‌دهد.

این است که DNS چگونه کار می‌کند:

1. شما نام یک دامنه را در مرورگر وارد می‌کنید.

2. کامپیوتر شما یک پرس و جوی DNS به یک رزولو کننده DNS (معمولاً ارائه شده توسط ارائه دهنده خدمات اینترنت شما یا یک رزولو کننده DNS شخص ثالث) ارسال می‌کند.

3. رزولو کننده به کش محلی خود نگاه می‌کند تا ببیند آیا آدرس IP دامنه را قبلاً دریافت کرده است یا خیر. اگر ندارد، فرآیند رزولوشن را آغاز می‌کند.

4. رزولو کننده یک پرس و جوی بازگشتی به سرورهای DNS ریشه ارسال می‌کند و از آنها می‌خواهد که سرور DNS مسئول برای دامنه سطح بالای (TLD) دامنه درخواستی را بدهند.

5. سرور DNS ریشه با آدرس IP سرور DNS مسئول برای TLD درخواستی پاسخ می‌دهد.

6. رزولو کننده سپس یک پرس و جو دیگر به سرور DNS مسئول ارسال می‌کند و از آنها می‌خواهد آدرس IP دامنه را بدهند.

7. سرور DNS مسئول با آدرس IP پاسخ می‌دهد و رزولو کننده این اطلاعات را در کش خود ذخیره می‌کند.

8. رزولو کننده در نهایت آدرس IP را به کامپیوتر شما برمی‌گرداند و امکان برقراری ارتباط با سروری که دامنه مورد نظر را نگهداری می‌کند را فراهم می‌کند.

9. مرورگر شما می‌تواند حالا وبسایت مرتبط با نام دامنه را بارگیری کند.

DNS یک سیستم توزیع شده است که شامل انواع مختلفی از سرورهای DNS است که با هم کار می‌کنند تا نام‌های دامنه را حل کنند. این سیستم به خوبی اطمینان می‌دهد که درخواست‌های نام دامنه به صورت کارآمد و دقیق حل شده و ممکن می‌سازد از اینترنت به طور بی‌درنگ استفاده کنید.

 10. (DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol

DHCP یا پروتکل پیکربندی میزبان پویا (Dynamic Host Configuration Protocol) نام دارد. این پروتکل شبکه ای است که برای اختصاص خودکار آدرس های IP و سایر پارامترهای پیکربندی شبکه به دستگاه ها در یک شبکه استفاده می شود. DHCP فرایند پیکربندی تنظیمات شبکه را ساده می کند به وسیله اختصاص دادن پویا آدرس های IP و اطلاعات مرتبط به دستگاه ها در حین اتصال آنها به شبکه.

این است که DHCP چگونه کار می کند:

۱. وقتی یک دستگاه (مانند یک کامپیوتر یا گوشی هوشمند) به یک شبکه متصل می شود، پیام کشف DHCP را برای پیدا کردن یک سرور DHCP ارسال می کند.

۲. سرور DHCP پیام کشف را دریافت کرده و با ارسال یک پیشنهاد DHCP به دستگاه پاسخ می دهد. این پیشنهاد شامل یک آدرس IP در دسترس و سایر پارامترهای پیکربندی مانند ماسک زیرشبکه، دروازه پیش فرض و آدرس های سرور DNS می باشد.

۳. دستگاه پیشنهاد را دریافت کرده و با ارسال یک پیام درخواست DHCP آدرس IP و پارامترهای پیکربندی ارائه شده را قبول می کند.

۴. سرور DHCP با ارسال یک پیام تأیید DHCP، تأییدیه دریافت آدرس IP و تنظیمات دیگر را تأیید می کند.

۵. دستگاه با استفاده از آدرس IP و جزئیات پیکربندی ارائه شده، رابط شبکه خود را پیکربندی می کند.

۶. حالا دستگاه با استفاده از آدرس IP و تنظیمات شبکه اختصاص داده شده، می تواند در شبکه ارتباط برقرار کند.

DHCP امکان مدیریت کارآمد آدرس های IP در یک شبکه را فراهم می کند. این پروتکل نیاز به پیکربندی دستی آدرس های IP را از بین می برد، احتمال تداخل ها را کاهش می دهد و پیکربندی شبکه را ساده تر می کند. سرورهای DHCP می توانند به صورت مرکزی مدیریت شوند که امکان کنترل و به روز رسانی تنظیمات شبکه برای چندین دستگاه را آسان می کند.

به علاوه، DHCP علاوه بر آدرس های IP، می تواند سایر پارامترهای پیکربندی مانند سرورهای نام دامنه (DNS)، سرورهای پروتکل زمان شبکه (NTP) و اطلاعات بالا بوت شبکه را نیز ارائه دهد. این انعطاف پذیری باعث می شود که DHCP یک پروتکل مفید برای همه شبکه های خانگی کوچک و شبکه های بزرگ سازمانی باشد.

 11. (SNMP (Simple Network Management Protocol

SNMP یا پروتکل مدیریت ساده شبکه (Simple Network Management Protocol) نام دارد. این پروتکلی است که به طور گسترده ای برای مدیریت و نظارت بر دستگاه های شبکه مانند روترها، سوئیچ ها، سرورها، چاپگرها و سایر دستگاه های شبکه استفاده می شود. SNMP به مدیران شبکه امکان می دهد اطلاعات را جمع آوری کنند، تنظیمات را پیکربندی کنند و از دستگاه های شبکه اعلان ها دریافت کنند.

در ادامه، اجزا و قابلیت های کلیدی SNMP را بررسی می کنیم:

1. **دستگاه های مدیریت شده**: این دستگاه های شبکه هستند که با استفاده از SNMP نظارت و مدیریت می شوند. آنها دارای عامل SNMP هستند که اطلاعات را فراهم می کنند و به درخواست های SNMP پاسخ می دهند.

2. **مدیر SNMP**: مدیر SNMP سیستم مرکزی است که مسئول نظارت و مدیریت دستگاه های شبکه است. این مدیر درخواست های SNMP را به دستگاه های مدیریت شده ارسال کرده و پاسخ های SNMP حاوی اطلاعات یا به روزرسانی های پیکربندی را دریافت می کند.

3. **عوامل SNMP**: عوامل SNMP در دستگاه های مدیریت شده اجرا می شوند و انواع مختلفی از اطلاعات را جمع آوری می کنند، مانند وضعیت دستگاه، معیارهای عملکرد و جزئیات پیکربندی. آنها به درخواست های SNMP از سوی مدیر SNMP پاسخ می دهند و اطلاعات درخواست شده را ارسال می کنند.

4. **MIB (مبنای اطلاعات مدیریت)**: MIB پایگاه داده ای است که ساختار و سازمان اطلاعات مدیریتی برای دستگاه های شبکه را تعریف می کند. این مجموعه ای از تعاریف اشیاء مدیریت شده است که جنبه های مختلف یک دستگاه شبکه را نشان می دهند. MIB به مدیران SNMP امکان می دهد تا داده های ارائه شده توسط عوامل SNMP را درک و تفسیر کنند.

5. **عملیات SNMP**: SNMP انواع مختلفی از عملیات یا پیام های SNMP را پشتیبانی می کند، از جمله:

   – **دریافت (Get)**: مقدار یک شیء مدیریتی خاص را از یک عامل SNMP دریافت می کند.

   – **تنظیم (Set)**: مقدار یک شیء مدیریتی خاص را در یک عامل SNMP تغییر می دهد.

   – **تراپ (Trap)**: اعلان های ناهمزمان را از یک عامل SNMP به مدیر SNMP ارسال می کند تا رویدادها یا شرایط خاصی را اعلام کند.

SNMP امکان مدیریت و نظارت بر دستگاه های شبکه را در انواع مختلف از تولیدکنندگان و پلتفرم ها فراهم می کند. این امکان را به مدیران شبکه می دهد تا به صورت راه دور وضعیت دستگاه ها را نظارت کنند، معیارهای عملکرد را پیگیری کنند، مشکلات را تشخیص دهند و تنظیمات را پیکربندی کنند. SNMP به طور گسترده ای در سیستم های مدیریت شبکه استفاده می شود و ابزاری اساسی برای حفظ پایداری و کارآیی شبکه های کامپیوتری است

 12. (SSH (Secure Shell

SSH مخفف عبارت Secure Shell است. این یک پروتکل شبکه رمزنگاری شده است که برای دسترسی امن از راه دور، انتقال امن فایل و ارتباط امن بین دو دستگاه شبکه استفاده می شود. SSH یک کانال امن را در یک شبکه غیرامن ایجاد می کند و اطلاعات ارسالی بین مشتری و سرور را رمزنگاری کرده و از جاسوسی، دستکاری و سایر تهدیدات امنیتی محافظت می کند.

در ادامه، ویژگی ها و قابلیت های کلیدی SSH را بررسی می کنیم:

1. **دسترسی امن از راه دور**: SSH به کاربران امکان می دهد تا به صورت امن به سیستم ها یا دستگاه های از راه دور دسترسی و کنترل داشته باشند. این پروتکل شناسایی، رمزنگاری و بررسی اصالت را فراهم می کند و اطمینان حاصل می کند که ارتباط و تبادل داده بین مشتری و سرور امن است.

2. **انتقال امن فایل**: SSH شامل ابزارهایی مانند SCP (Secure Copy) و SFTP (Secure File Transfer Protocol) است که امکان انتقال امن فایل بین سیستم ها را فراهم می کنند. این ابزارها رمزنگاری و بررسی اصالت را برای حفظ سریت و سالمت فایل های منتقل شده فراهم می کنند.

3. **رمزنگاری و احراز هویت**: SSH از الگوریتم های رمزنگاری مختلف برای امن کردن ارتباط بین مشتری و سرور استفاده می کند. همچنین از روش های مختلف احراز هویت مانند رمز عبور، احراز هویت بر اساس کلید عمومی و احراز هویت بر اساس گواهی استفاده می کند تا فقط کاربران مجاز بتوانند به سیستم دسترسی پیدا کنند.

4. **انتقال پورت**: SSH امکان ایجاد تونل های امن بین مشتری و سرور را فراهم می کند، که امکان انتقال اتصالات شبکه از یک سیستم به سیستم دیگر را فراهم می کند. این ویژگی برای دسترسی امن به سرویس ها یا منابع در یک شبکه از راه دور مفید است.

5. **انتقال X11**: SSH از انتقال X11 پشتیبانی می کند که امکان انتقال امن برنامه های گرافیکی از سرور به مشتری را از طریق اتصال SSH فراهم می کند. این ویژگی به کاربران امکان می دهد برنامه های گرافیکی را در یک سرور از راه دور اجرا کرده و رابط گرافیکی آن را در دستگاه محلی نمایش دهند.

SSH به طور گسترده ای در صنایع مختلف استفاده می شود، از جمله مدیریت سیستم های از راه دور، دسترسی امن به سرورها، انتقال امن فایل و تونلینگ امن برای دسترسی به سرویس ها. این به عنوان استانداردی برای دسترسی امن از راه دور شناخته شده است و توسط اکثر سیستم عامل ها و دستگاه های شبکه پشتیبانی می شود.

 13. (TLS (Transport Layer Security

TLS مخفف عبارت Transport Layer Security است. این یک پروتکل رمزنگاری است که برای ایجاد ارتباط امن بین دو دستگاه در شبکه کامپیوتری استفاده می شود. هدف اصلی TLS ارائه حفظ حریم خصوصی، اعتبار داده ها و احراز هویت بین برنامه های مشتری و سرور است. این پروتکل به طور معمول برای امن کردن ترافیک وب، ارتباطات ایمیل، پیام رسانی فوری و سایر پروتکل های شبکه استفاده می شود.

در ادامه، ویژگی ها و قابلیت های کلیدی TLS را بررسی می کنیم:

1. **رمزنگاری**: TLS از الگوریتم های رمزنگاری برای حفاظت از محرمانگی داده های ارسالی بین مشتری و سرور استفاده می کند. این اطمینان را می دهد که اطلاعات مبادله شده فقط برای گیرندگان مورد نظر قابل خواندن است و برای متصلان غیرمجاز قابل دسترسی نیست.

2. **سالمت داده**: TLS مکانیزم هایی را برای حفظ سالمت داده ها در طول انتقال به کار می برد. از توابع هش رمزنگاری و کدهای احراز هویت پیام (MACs) برای تشخیص هرگونه تغییر یا دستکاری غیرمجاز داده ها استفاده می کند.

3. **احراز هویت**: TLS از احراز هویت دوطرفه پشتیبانی می کند، به این معنی که هر دو مشتری و سرور می توانند هویت یکدیگر را تأیید کنند. این اطمینان را می دهد که ارتباط تنها با اطرافیان قصد دارد و از حملات man-in-the-middle و دسترسی غیرمجاز جلوگیری می کند.

4. **دستگیری امن**: TLS از یک فرآیند دستگیری امن برای ایجاد ارتباط امن بین مشتری و سرور استفاده می کند. این شامل مذاکره الگوریتم های رمزنگاری، تبادل کلیدهای رمزنگاری و تأیید گواهی برای ایجاد اعتماد و امنیت در کانال ارتباطی است.

5. **زیرساخت عمومی کلید عمومی مبتنی بر گواهی‌نامه**: TLS بر روی گواهی‌نامه های دیجیتالی صادر شده توسط موسسات معتبر گواهی‌نامه (CA) برای احراز هویت سرورها و گاهاً مشتریان استوار است. این گواهی‌نامه ها برای تأیید اصالت طرفین در ارتباط استفاده می شوند.

6. **سازگاری و انعطاف پذیری**: TLS در انواع پلتفرم ها، سیستم عامل ها و برنامه ها پشتیبانی و پیاده سازی شده است. این قابلیت انعطاف پذیری را به وجود می آورد که با پشتیبانی از الگوریتم های رمزنگاری، روش های تبادل کلید و پارامترهای امنیتی مختلف، امکان ایجاد ارتباط امن در محیط های متنوع را فراهم می کند.

TLS از SSL (Secure Sockets Layer) بهبود یافته و در حال حاضر به عنوان TLS 1.0، TLS 1.1، TLS 1.2 و TLS 1.3 شناخته می شود. این پروتکل همچنان به عنوان یک عنصر اساسی در حفظ ارتباطات امن و محافظت اطلاعات حساس در شبکه ها استفاده می شود.

 14. (NTP (Network Time Protocol

NTP مخفف عبارت Network Time Protocol است. این یک پروتکل استفاده می‌شود که برای همگام‌سازی ساعت‌های کامپیوترها و سایر دستگاه‌های شبکه در یک شبکه به کار می‌رود. همگام‌سازی دقیق زمان برای عملیات‌های شبکه مختلفی مانند نشانه‌های زمانی پرونده‌های لاگ، تأیید هویت و هماهنگی سیستم‌های توزیع‌شده بسیار حائز اهمیت است.

در ادامه، جنبه‌های کلیدی NTP را بررسی می‌کنیم:

1. **همگام‌سازی ساعت**: NTP با همگام‌سازی ساعت‌ها، اطمینان می‌دهد که تمام دستگاه‌ها در یک شبکه زمان صحیح را دارند. این کار با تبادل اطلاعات زمانی بین سرورها و مشتریان NTP و تنظیم ساعت محلی بر اساس یک منبع زمان قابل اعتماد انجام می‌شود.

2. **سلسله مراتب زمان**: NTP از یک ساختار سلسله مراتبی از سرورهای زمان استفاده می‌کند که سرورهای سطح بالاتر با منابع زمانی دقیق‌تر مانند ساعت‌های اتمی یا گیرنده‌های GPS همگام‌سازی می‌شوند. سرورها و مشتریان سطح پایین‌تر نیز ساعت خود را با سرورهای سطح بالاتر همگام‌سازی می‌کنند و این تأثیر راه‌اندازی می‌کند که زمان دقیق در سراسر شبکه منتشر شود.

3. **سطوح لایه**: NTP سرورهای زمان را در سطوح لایه تنظیم می‌کند که از ۰ تا ۱۵ می‌رسد. سطح ۰ نشان‌دهنده منابع زمانی دقیق‌تر مانند ساعت‌های اتمی است، در حالی که سرورهای سطح ۱ با سطح ۰ همگام‌سازی می‌شوند. سرورهای سطح ۲ با سطح ۱ همگام‌سازی می‌شوند و این سلسله مراتب تا سطح ۱۵ ادامه پیدا می‌کند که نشان‌دهنده دستگاه‌های بدون همگام‌سازی است.

4. **دقت و صحت**: NTP به هدف ارائه دقت و صحت بالا در همگام‌سازی زمان می‌پردازد. این پروتکل با استفاده از الگوریتم‌های پیچیده، تأخیرهای شبکه، اختلاف‌های ساعت و سایر عواملی که ممکن است بر دقت زمان تأثیر بگذارند را تخمین می‌زند و ساعت محلی را به تطابق با یک منبع زمان قابل اعتماد تنظیم می‌کند. با تنظیم مداوم ساعت محلی، NTP می‌تواند همگام‌سازی را در میلی‌ثانیه یا حتی میکروثانیه، به وابستگی از شرایط شبکه و کیفیت منابع زمانی، دست‌یابی کند.

5. **امنیت و تأیید هویت**: NTP از مکانیزم‌های امنیتی مختلف برای محافظت در برابر حملات مرتبط با زمان و تأیید هویت منابع زمانی استفاده می‌کند. این پروتکل می‌تواند از کلیدهای رمزنگاری و امضای دیجیتال برای تأیید هویت سرورهای زمان استفاده کند و از دستکاری یا جعل غیرمجاز اطلاعات زمان جلوگیری کند.

6. **نسخه‌های NTP**: NTP در طول زمان تکامل یافته است و نسخه‌های مختلفی توسعه داده شده است. نسخه‌های بیشتر استفاده شده عبارتند از NTPv4 و نسخه قبلی آن یعنی NTPv3. این نسخه‌ها در مقایسه با نسخه‌های قبلی، بهبودهایی در دقت، امنیت و قابلیت کارکرد دارند.

NTP نقش حیاتی در حفظ همسانی زمان در دستگاه‌های شبکه دارد و امکان ارتباط، هماهنگی و رفع اشکال در شبکه‌های متصل به این دستگاه‌ها را فراهم می‌کند. این پروتکل به طور عمومی در شبکه‌های کامپیوتری، اینترنت، سیستم‌های ارتباطی و سایر سیستم‌های توزیع‌شده که به همگام‌سازی دقیق زمان نیاز دارند، استفاده می‌شود.

15. (SIP (Session Initiation Protocol

SIP یعنی Session Initiation Protocol که یک پروتکل ارتباطی برای آغاز، تغییر و پایان دادن جلسات چندرسانه‌ای در شبکه‌های IP است. SIP به طور گسترده‌ای برای تماس‌های صوتی و تصویری، پیام‌رسانی فوری، اطلاعات حضور، کنفرانس‌های چندرسانه‌ای و سایر برنامه‌های ارتباطی به‌صورت زمان‌واقع استفاده می‌شود.

در زیر برخی از جنبه‌های کلیدی SIP آورده شده است:

1. **راه‌اندازی جلسه**: SIP مسئول راه‌اندازی و مدیریت جلسات ارتباطی بین دو یا چند شرکت کننده است. این پروتکل به کاربران اجازه می‌دهد تا اتصال برقرار کنند و پارامترهای جلسه مانند کدک‌ها، نوع رسانه و مدت زمان جلسه را مذاکره کنند.

2. **آدرس‌دهی و شناسایی**: SIP از شناسه‌های منابع یکسان (URIs) برای آدرس‌دهی و شناسایی شرکت کنندگان در یک جلسه استفاده می‌کند. URIs می‌توانند شبیه به آدرس ایمیل یا شماره تلفن باشند و می‌توانند کاربران، دستگاه‌ها یا سرویس‌ها را نمایند.

3. **کنترل تماس و سیگنال‌دهی**: SIP عملکردهای کنترل تماس شامل برقراری، تغییر و پایان دادن تماس است. این پروتکل از پیام‌های سیگنال برای تبادل اطلاعات بین شرکت کنندگان و عناصر شبکه درگیر در جلسه مانند سرورها و پروکسی‌های SIP استفاده می‌کند.

4. **قابلیت جابجایی کاربر**: SIP امکان جابجایی کاربر را فراهم می‌کند و به جلسات اجازه می‌دهد که بین دستگاه‌ها یا شبکه‌های مختلف بدون انقطاع منتقل شوند. به عنوان مثال، یک تماس صوتی می‌تواند روی یک گوشی هوشمند شروع شده و سپس بدون انقطاع به یک لپتاپ منتقل شود.

5. **حضور و پیام‌رسانی فوری**: SIP امکان به اشتراک گذاری اطلاعات حضور را فراهم می‌کند که نشان‌دهنده دردسترس بودن و وضعیت کاربران است. همچنین، از قابلیت پیام‌رسانی فوری برای ارتباط متنی در زمان واقعی بین شرکت کنندگان پشتیبانی می‌کند.

6. **تعامل‌پذیری**: SIP طراحی شده است تا یک پروتکل باز و قابل گسترش باشد و تعامل بین تأمین‌کنندگان و سیستم‌های مختلف را ترویج دهد. این پروتکل به طور گسترده‌ای توسط دستگاه‌ها، برنامه‌ها و اجزای زیرساخت شبکه مختلف پشتیبانی می‌شود.

7. **امنیت**: SIP از مکانیزم‌های امنیتی مختلف برای حفاظت از جلسات ارتباطی استفاده می‌کند، از جمله رمزنگاری، احراز هویت و اعتبارسنجی. از لایه امنیت حمل و نقل (TLS) برای امن‌سازی پیام‌های سیگنال SIP استفاده می‌شود که محرمانگی و صحت را تضمین می‌کند.

SIP نقش مهمی در فعال‌سازی خدمات ارتباطی زمان واقعی در شبکه‌های IP ایفا می‌کند و به کاربران امکان می‌دهد جلسات را در دستگاه‌ها و پلتفرم‌های مختلف راه‌اندازی و مدیریت کنند. این پروتکل به عنوان استانداردی ناگزیر برای ارتباط صوتی و تصویری در سیستم‌های Voice over IP (VoIP) و همچنین در راهکارهای ارتباطات یکپارچه (UC) شناخته شده است.

 16. (RTP (Real-time Transport Protocol

RTP مخفف Real-time Transport Protocol است. این یک پروتکل شبکه است که در سیستم‌های ارتباطی برای انتقال جریان‌های صوتی، تصویری و سایر رسانه‌های زمان‌واقعی از طریق شبکه‌های IP استفاده می‌شود. RTP خدمات ارسال انته به انته برای داده‌های زمان‌واقعی را فراهم می‌کند و اطمینان می‌دهد که بسته‌های رسانه‌ای بین مشارکت‌کنندگان در یک جلسه ارتباطی به موقع و همزمان تحویل شوند.

اینجا چند نکته کلیدی درباره RTP آمده است:

1. **Packetization**: RTP داده‌های پیوسته رسانه‌ای را به بسته‌های کوچکی تقسیم می‌کند تا از طریق شبکه ارسال شوند. هر بسته شامل هدری است که شامل اطلاعاتی مانند شماره ترتیب، نشانه‌های زمان و نوع بار مفید است، همراه با خود بار مفید رسانه‌ای.

2. **Transport**: RTP معمولاً همراه با پروتکل انتقالی مانند UDP (User Datagram Protocol) استفاده می‌شود. UDP یک مکانیزم انتقال بی‌وابسته و سبک را برای انتقال رسانه‌های زمان‌واقعی فراهم می‌کند، زیرا از هزینه ایجاد و حفظ اتصال مشابه TCP (Transmission Control Protocol) خودداری می‌کند.

3. **Sequencing**: RTP به هر بسته یک شماره ترتیب اختصاص می‌دهد تا گیرنده بتواند ترتیب صحیح بسته‌ها را بازسازی کرده و با بسته‌های خارج از ترتیب یا گمشده کنار بیاید. این امر باعث هماهنگی صحیح جریان‌های رسانه‌ای می‌شود.

4. **Timestamping**: RTP از نشانه‌های زمان برای نشان دادن زمان‌بندی و هماهنگی نمونه‌های رسانه‌ای استفاده می‌کند. این نشانه‌های زمان کمک می‌کنند تا ارتباط زمان‌بندی مناسب بین جریان‌های رسانه‌ای مختلف، از جمله صوت، تصویر و سایر انواع رسانه، حفظ شود و هماهنگی برقرار شود.

5. **Payload Identification**: RTP یک فیلد نوع بار مفید را در هدر بسته شامل می‌شود که نوع رسانه حامل بار مفید را نشان می‌دهد، مانند کدک‌های صوتی (مانند G.711، Opus) یا کدک‌های تصویری (مانند H.264، VP9). این امکان را به گیرنده می‌دهد تا داده رسانه‌ای را به درستی تفسیر و پردازش کند.

6. **Quality of Service (QoS)**: RTP پشتیبانی می‌کند از مشخصات کیفیت خدمات مانند از دست دادن بسته، تأخیر و جیتر از طریق استفاده از RTCP (RTP Control Protocol). RTCP همراه با RTP کار می‌کند تا کیفیت انتقال رسانه را نظارت کند و بازخوردی به مشارکت‌کنندگان برای تنظیمات تطبیقی ارائه دهد.

RTP به طور گسترده در انواع برنامه‌های ارتباطی زمان‌واقعی، از جمله Voice over IP (VoIP)، کنفرانس تصویری، رسانه‌های استریمینگ و خدمات چندرسانه‌ای تعاملی استفاده می‌شود. این پروتکل، مکانیسم‌های لازم برای انتقال بهینه و هماهنگ رسانه‌های زمان‌واقعی را در شبکه‌های IP فراهم می‌کند.

17.(ICMP (Internet Control Message Protocol

ICMP به معنای پروتکل کنترل پیام اینترنت است. این یک پروتکل شبکه در مجموعه پروتکل های پروتکل اینترنت است که برای ارسال پیام های خطا و اطلاعات عملیاتی در مورد شرایط شبکه استفاده می شود. ICMP عمدتاً توسط دستگاه های شبکه مانند روترها برای ارتباط با یکدیگر و گزارش مشکلاتی مانند میزبانان ناقص، ترافیک شبکه یا خطاهای ارسال بسته استفاده می شود. این بخشی جدایی ناپذیر از پروتکل پروتکل اینترنت (IP) است و نقش کلیدی در رفع عیوب و حفظ اتصال شبکه ایفا می کند.

 18. (P2P (Peer-to-Peer Protocol

P2P به معنای همتا به همتا است. این یک معماری شبکه غیر متمرکز است که در آن کامپیوترها یا دستگاه ها، که به همتاها معروف هستند، بدون نیاز به سرور مرکزی به طور مستقیم با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. در یک شبکه P2P، هر همتا می تواند به عنوان هم یک مشتری و هم یک سرور عمل کند، که به آنها امکان به اشتراک گذاری منابع و خدمات مستقیم با سایر همتاها را می دهد.

شبکه های P2P به طور معمول برای به اشتراک گذاری فایل استفاده می شوند، جایی که کاربران بدون وابستگی به سرور مرکزی می توانند فایل ها را با یکدیگر مبادله کنند. نمونه هایی از پروتکل های به اشتراک گذاری فایل P2P شامل BitTorrent و eDonkey می باشند. شبکه های P2P همچنین می توانند برای اهداف دیگری مانند پیام رسانی فوری، صدا بر روی IP (VoIP) و محاسبات توزیع شده استفاده شوند.

طبیعت غیر متمرکز شبکه های P2P مزایایی مانند قابلیت مقیاس پذیری بیشتر، تحمل خطا و مقاومت در برابر سانسور را ارائه می دهد. با این حال، این می تواند چالش هایی در زمینه امنیت ارائه دهد، زیرا همتاها به صورت مستقیم با یکدیگر تعامل می کنند و اطمینان از صحت داده و حفظ حریم خصوصی می تواند نسبت به معماری های سنتی مشتری-سرور پیچیده تر باشد.

 19. (VoIP (Voice over Internet Protocol

VoIP به معنای Voice over Internet Protocol است. این یک فناوری است که امکان انتقال صدا و محتوای چندرسانه ای را از طریق اینترنت فراهم می کند. به جای استفاده از خطوط تلفن سنتی، VoIP سیگنال های صدا را به بسته های دیجیتال تبدیل کرده و آنها را از طریق یک شبکه IP ارسال می کند.

با استفاده از VoIP، کاربران می توانند تماس های تلفنی خود را با استفاده از اتصال اینترنتی خود برقرار کنند، به جای اتکا به شبکه های تلفن سنتی. این فناوری امکان ادغام ارتباط صوتی با سایر خدمات دیجیتالی مانند ویدئو کنفرانس، پیام رسانی فوری و به اشتراک گذاری فایل را در یک زیرساخت شبکه تکمیلی می کند.

VoIP چندین مزیت نسبت به سیستم های تلفن سنتی دارد، از جمله صرفه جویی در هزینه، انعطاف پذیری و مقیاس پذیری. این فناوری نیاز به شبکه های جداگانه صدا و داده را حذف می کند، زیرا هر دو می توانند از طریق یک شبکه IP مشترک انتقال یابند. علاوه بر این، VoIP امکانات پیشرفته ای مانند انتقال تماس، صندوق پستی صوتی و شماره تلفن مجازی را فراهم می کند که قابلیت های ارتباطی برای کسب و کارها و افراد را بهبود می بخشد.

با این حال، باید توجه داشت که کیفیت و قابلیت اعتماد VoIP ممکن است تحت تأثیر عواملی مانند پایداری اتصال اینترنتی و ازدحام شبکه قرار گیرد. مکانیزم های کیفیت خدمات (QoS) به طور معمول برای اولویت بندی و اطمینان از انتقال بی درنگ بسته های صدا پیاده سازی می شوند تا مشکلات احتمالی را کاهش دهند.

کلیتاً، VoIP با بهره گیری از قدرت اینترنت، امکان ارتباط صوتی و چندرسانه ای کارآمد و هزینه ای را در سراسر جهان فراهم کرده است.

 20. (RDP (Remote Desktop Protocol

RDP مخفف Remote Desktop Protocol است. این یک پروتکل اختصاصی است که توسط شرکت مایکروسافت توسعه داده شده است و به کاربران امکان می دهد تا به طور ریموت به یک کامپیوتر یا ماشین مجازی دسترسی و کنترل کنند. با استفاده از RDP، کاربر می تواند به یک دسکتاپ یا سرور ریموت متصل شود و با آن تعامل کند همچنین می تواند برنامه ها را اجرا و فایل ها را بین کامپیوتر محلی و ریموت منتقل کند.

RDP به کاربران امکان می دهد تا از هر مکان به ایستگاه کاری یا سرورهای خود دسترسی داشته باشند که به ویژه برای کار از راه دور، پشتیبانی فنی و وظایف مدیریت سیستم مفید است. این پروتکل یک رابط گرافیکی فراهم می کند که به کاربران امکان می دهد دسکتاپ ریموت را ببینند و با آن تعامل کنند، برنامه ها را اجرا کنند و فایل ها را بین کامپیوتر محلی و ریموت منتقل کنند.

برای برقراری اتصال RDP، کامپیوتر ریموت باید نرم افزار سرور RDP را نصب و پیکربندی کرده باشد در حالی که کامپیوتر مشتری نیاز به یک برنامه کلاینت RDP دارد. سیستم عامل های ویندوز به طور معمول شامل یک کلاینت RDP داخلی به نام Remote Desktop Connection هستند که به کاربران امکان می دهد به ماشین های ریموت متصل شوند.

RDP ویژگی ها و قابلیت های مختلفی را ارائه می دهد، مانند امکان به اشتراک گذاری منابع محلی (مانند پرینتر و درایو) با ماشین ریموت، ضبط جلسه و جلسات کاربری چندگانه در یک سرور تنها. همچنین این پروتکل مکانیزم های رمزنگاری و تأیید هویت را پشتیبانی می کند تا دسترسی ریموت امن را تضمین کند.

اگرچه RDP در اصل مرتبط با سیستم های ویندوز است، اما نرم افزارهای کلاینت RDP شخص ثالثی نیز برای سایر سیستم عامل ها وجود دارد که اتصال دسکتاپ ریموت بین سیستم های مختلف را ممکن می سازد.

کلیتاً، RDP یک راه آسان و کارآمد برای دسترسی و کنترل ریموت کامپیوترها را فراهم می کند، که بهبود بهره وری را تقویت کرده و همکاری و پشتیبانی از راه دور را آسان می کند.

 21. (NFS (Network File System

NFS مخفف Network File System است. این یک پروتکل سیستم فایل توزیع شده است که به کاربران امکان می دهد تا از طریق شبکه به فایل ها دسترسی پیدا کنند و آنها را به اشتراک بگذارند تا مانند فایل های محلی عمل کنند. NFS ابتدا توسط شرکت Sun Microsystems توسعه داده شد و اکنون به عنوان استانداردی گسترده برای به اشتراک گذاری فایل در سیستم عامل های نزدیک به Unix شناخته می شود.

با NFS، یک سرور دایرکتوری یا چندین دایرکتوری را صادر می کند و آنها را برای مشتریان راه دور در دسترس قرار می دهد. این مشتریان می توانند دایرکتوری های صادر شده را بر روی سیستم فایل محلی خود نصب کنند، که امکان خواندن، نوشتن و مدیریت فایل ها در سرور را به آنها می دهد تا مانند فایل های محلی ذخیره شوند.

NFS بر روی مدل مشتری-سرور عمل می کند، جایی که سرور فایل های مشترک را میزبانی می کند و مشتریان به آنها دسترسی می یابند. این پروتکل امکان به اشتراک گذاری و دسترسی به فایل ها را در ماشین های مختلف فراهم می کند و به ویژه در محیط های شبکه ای که چندین کاربر باید با هم همکاری کنند یا به منابع مشترک دسترسی داشته باشند، بسیار مفید است.

بعضی از ویژگی های کلیدی NFS شامل موارد زیر است:

– دسترسی شفاف: NFS دسترسی شفاف به فایل های ریموت را فراهم می کند، به مشتریان این امکان را می دهد که با استفاده از عملیات استاندارد سیستم فایل با آنها تعامل کنند بدون آگاهی از اینکه فایل ها ریموت ذخیره شده اند.

– شفافیت شبکه: NFS جزئیات شبکه زیرین را متنی می کند، به مشتریان این امکان را می دهد تا به فایل های ریموت از طریق شبکه دسترسی پیدا کنند تا مانند فایل های محلی عمل کنند.

– قفل گذاری فایل: NFS مکانیزم های قفل گذاری فایل را پشتیبانی می کند تا از توافق داده ها و جلوگیری از تداخل هنگام دسترسی یا تغییر فایل توسط چندین مشتری به فایل یکسان به طور همزمان جلوگیری کند.

– امنیت: NFS مکانیزم های تأیید هویت و کنترل دسترسی را برای امن کردن دسترسی به فایل ها پشتیبانی می کند و جلوگیری می کند کاربران غیرمجاز به منابع مشترک دسترسی پیدا کنند.

– حافظه پنهان: NFS از حافظه پنهان در سمت مشتری استفاده می کند تا با ذخیره فایل هایی که به طور مکرر دسترسی می شوند، عملکرد را بهبود بخشد و هزینه شبکه را کاهش دهد.

NFS چندین نسخه در طول سالها تجربه کرده است و NFSv4 آخرین و جامعترین نسخه آن است. NFSv4 ویژگی های امنیتی بهبود یافته، عملکرد بهتر و یکپارچگی بهتر با محیط های شبکه مدرن را به همراه داشت.

کلیتاً، NFS روشی قابل اعتماد و کارآمد برای به اشتراک گذاری فایل ها در سطح شبکه فراهم می کند و به همین دلیل در سیستم عامل های نزدیک به Unix مورد استفاده قرار می گیرد.

22. (SMB (Server Message Block

SMB مخفف Server Message Block است که یک پروتکل به اشتراک گذاری فایل در شبکه است. این پروتکل به کاربران امکان می دهد تا فایل ها و پرینترها را بین دستگاه ها در یک شبکه محلی به اشتراک بگذارند و به آنها دسترسی پیدا کنند. SMB ابتدا توسط شرکت IBM در دهه 1980 توسعه داده شد و اکنون به عنوان یک پروتکل گسترده استفاده شده در سیستم عامل های ویندوز شناخته می شود.

SMB بر روی مدل مشتری-سرور عمل می کند، جایی که سرور فایل ها و پرینترهای مشترک را میزبانی می کند و مشتریان می توانند درخواست دسترسی به این منابع را ارسال کنند. این پروتکل یک مجموعه دستورالعمل و پروتکل هایی را فراهم می کند که ارتباط بین مشتری و سرور را تسهیل می کند و عملیات فایل و منابع را امکان پذیر می سازد.

بعضی از ویژگی های کلیدی SMB عبارتند از:

– به اشتراک گذاری فایل: SMB به کاربران اجازه می دهد تا فایل ها و دایرکتوری ها را در سراسر شبکه به اشتراک بگذارند. این به کاربران امکان می دهد تا به فایل هایی که در سرورهای ریموت ذخیره شده اند، به طور مانند فایل هایی که در دستگاه خود ذخیره شده اند، دسترسی پیدا کنند.

– به اشتراک گذاری پرینتر: SMB امکان به اشتراک گذاری پرینتر را فراهم می کند، به این ترتیب چندین کاربر می توانند وظیفه های چاپ خود را به یک پرینتر مشترک ارسال کنند که به سرور متصل است.

– تأیید هویت و کنترل دسترسی: SMB مکانیزم های تأیید هویت را برای تأیید هویت کاربرانی که به منابع به اشتراک گذاشته شده دسترسی می یابند، پشتیبانی می کند. همچنین قابلیت کنترل دسترسی را فراهم می کند که به مدیران اجازه می دهد مجوزها را تعریف کنند و دسترسی به فایل ها و دایرکتوری ها را محدود کنند.

– عملیات فایل و منابع: SMB عملیات مختلفی را برای فایل ها و منابع فراهم می کند از جمله خواندن، نوشتن، ایجاد، حذف و تغییر نام فایل ها. همچنین عملیات دایرکتوری مانند لیست کردن محتوای دایرکتوری و ایجاد یا حذف دایرکتوری ها را پشتیبانی می کند.

– قفل گذاری فایل: SMB شامل یک مکانیزم قفل گذاری به نام opportunistic locking است که به مشتریان امکان می دهد فایل ها را به صورت محلی کش کنند تا عملکرد را بهبود بخشند. این مکانیزم با کاهش نیاز به درخواست های مکرر دسترسی به فایل، هزینه شبکه را کاهش می دهد.

SMB در طول زمان تکامل یافته است و نسخه های جدیدتر آن بهبودهایی در عملکرد، امنیت و سازگاری به همراه داشته است. جدیدترین نسخه SMBv3 است که رمزنگاری بهتر، عملکرد بهتر در شبکه های با تاخیر بالا و پشتیبانی بهتر از محیط های ویندوز مدرن را ارائه می دهد.

کلیتاً، SMB یک پروتکل گسترده استفاده شده برای به اشتراک گذاری فایل و پرینتر در شبکه های ویندوز است که همکاری و دسترسی به منابع را بین چندین کاربر فراهم می کند.

 23. (Telnet (Teletype Network

تلنت (Telnet) یک پروتکل شبکه است که به کاربران امکان می دهد اتصال ترمینال راه دور به یک کامپیوتر یا دستگاه دیگر در شبکه برقرار کنند. این پروتکل یک رابط خط فرمان فراهم می کند و به کاربران امکان می دهد به طور از راه دور به دستگاه ها دسترسی پیدا کرده و آنها را مدیریت کنند، تا گویی همچنین که به طور مستقیم به آنها متصل هستند.

با استفاده از تلنت، کاربران می توانند به یک سیستم راه دور وارد شوند و دستورات را به آن سیستم اجرا کنند، مانند اینکه به طور مستقیم در کنسول حضور دارند. این پروتکل بر مبنای مدل مشتری-سرور عمل می کند، به این معنی که نرم افزار کلاینت تلنت در دستگاه کاربر اتصالی با نرم افزار سرور تلنت در دستگاه راه دور برقرار می کند.

تلنت به طور گسترده برای مدیریت راه دور، رفع اشکال و دسترسی به برنامه ها و سرویس های مبتنی بر متن استفاده می شود. با این حال، مهم است بدانید که تلنت اطلاعات را به صورت متن ساده ارسال می کند، به این معنی که اطلاعاتی که بین کلاینت و سرور تلنت مبادله می شوند، رمزگذاری نمی شوند. به همین دلیل، تلنت از لحاظ امنیتی ضعیف تر از پروتکل های دیگر مانند SSH (شل امن) است که رمزگذاری و ویژگی های امنیتی پیشرفته ارائه می دهند.

در سال های اخیر، استفاده از تلنت به دلیل آسیب پذیری های امنیتی آن کاهش یافته است. SSH به عنوان گزینه اول برای دسترسی و مدیریت راه دور امن، به دلیل رمزگذاری ارتباط بین کلاینت و سرور، حفاظت از اطلاعات حساس در برابر مشاهده و دسترسی غیرمجاز، مورد ترجیح قرار گرفته است.

24. (LDAP (Lightweight Directory Access Protocol

LDAP مخفف Lightweight Directory Access Protocol است. این یک پروتکل باز و استاندارد است که برای دسترسی و مدیریت سرویس های دایرکتوری در یک شبکه استفاده می شود. سرویس های دایرکتوری پایگاه داده های سلسله مراتبی هستند که اطلاعات درباره کاربران، گروه ها، دستگاه ها و منابع دیگر شبکه را ذخیره و سازماندهی می کنند.

LDAP روشی را برای استعلام، تغییر و جستجوی ورودی های دایرکتوری در یک سرور دایرکتوری فراهم می کند. این پروتکل به طور رایج برای احراز هویت متمرکز، مجوز دهی و سرویس های دایرکتوری در محیط های شبکه مختلف، از جمله شبکه های شرکتی، ارائه دهندگان خدمات اینترنتی و مؤسسات آکادمیک استفاده می شود.

با استفاده از LDAP، برنامه های کاربردی مشتری می توانند به سرورهای دایرکتوری متصل شده و عملیاتی مانند جستجوی ورودی های خاص، اضافه کردن یا تغییر ورودی ها و احراز هویت کاربران را انجام دهند. این پروتکل بر پایه معماری مشتری-سرور است که در آن مشتری LDAP درخواست ها را به سرور ارسال می کند و سرور با ارسال اطلاعات درخواست شده به مشتری پاسخ می دهد.

دایرکتوری های LDAP بر اساس یک ساختار سلسله مراتبی به نام درخت اطلاعاتی دایرکتوری (DIT) سازماندهی می شوند. ورودی ها در دایرکتوری بر اساس یک طرح تعریف شده ساختار یافته اند که ویژگی ها و کلاس های شیء برای هر نوع ورودی را مشخص می کند. LDAP مجموعه ای گسترده از عملیات و فیلترها را برای بازیابی و تغییر داده ها با کارایی بالا پشتیبانی می کند.

به دلیل سادگی، انعطاف پذیری و قابلیت مقیاس پذیری، LDAP به طور گسترده ای پذیرفته شده است. این به طور معمول همراه با پروتکل های دیگری مانند Simple Authentication and Security Layer (SASL) یا Secure Sockets Layer (SSL)/Transport Layer Security (TLS) برای ارائه ارتباط و احراز هویت امن استفاده می شود.

25. (RTSP (Real Time Streaming Protocol

RTSP مخفف Real-Time Streaming Protocol است. این یک پروتکل شبکه است که برای کنترل انتقال داده های چندرسانه ای مانند صدا و ویدیو از طریق شبکه های IP طراحی شده است. RTSP امکان برقراری و کنترل جلسات چندرسانه ای بین یک سرور (که محتوای چندرسانه ای را نگهداری می کند) و یک مشتری (که درخواست و پخش محتوا را می کند) را فراهم می کند.

اصلی‌ترین هدف RTSP فراهم کردن امکان جریان زمان واقعی محتوای چندرسانه ای است. این پروتکل مکانیزم هایی برای مذاکره و مدیریت جلسات جریانی، از جمله برقراری جلسه، کنترل و خاتمه جلسه را فراهم می کند. RTSP در لایه برنامه مجموعه پروتکل TCP/IP فعالیت می کند و معمولاً همراه با سایر پروتکل ها مانند RTP (Real-time Transport Protocol) برای انتقال جریان واقعی چندرسانه ای کار می کند.

با استفاده از RTSP، مشتری می تواند دستوراتی را به سرور ارسال کند تا عملیات های مختلفی مانند پخش، توقف، توقف کامل و جستجو در محتوای چندرسانه ای را انجام دهد. این پروتکل از جریان زمان واقعی و جریان گروهی پشتیبانی می کند که به چندین مشتری امکان دسترسی و جریان دادن همزمان به همان محتوا را می دهد.

RTSP به طور گسترده ای در برنامه هایی که نیاز به جریان واقعی چندرسانه ای دارند، مانند دوربین های IP، سیستم های ویدیو کنفرانس و سرورهای چندرسانه ای استفاده می شود. این پروتکل روش استانداردی را برای کنترل انتقال محتوای چندرسانه ای فراهم می کند، که مشتریان را قادر می سازد به طریقی استاندارد با سرورهای چندرسانه ای ارتباط برقرار کنند و هماهنگی بین مشتری و سرور در جلسات جریانی را تضمین کنند.

لازم به ذکر است که RTSP یک پروتکل کنترلی است و به انتقال واقعی جریان چندرسانه ای اشاره نمی کند. این با همکاری با سایر پروتکل ها مانند RTP یا HTTP برای انتقال محتوای چندرسانه ای به صورت کارآمد در شبکه های IP کار می کند.

 26. (IRC (Internet Relay Chat

IRC مخفف Internet Relay Chat است. این یک پروتکل است که امکان ارتباط متنی در زمان واقعی را از طریق اینترنت فراهم می کند. IRC به کاربران اجازه می دهد تا به اتاق های گفتگو یا کانال ها بپیوندند و با سایر شرکت کنندگان از سراسر جهان در گفتگوها شرکت کنند.

IRC در سال 1988 شکل گرفت و به عنوان یک سیستم غیرمتمرکز و توزیع شده طراحی شد. این بر اساس مدل مشتری-سرور عمل می کند، به طوری که کاربران با استفاده از نرم افزار مشتری IRC به سرورهای IRC متصل می شوند. کاربران می توانند یک نام کاربری منحصر به فرد انتخاب کنند و در کانال های مختلف عضو شوند تا با سایر کاربرانی که نیز به همان سرور متصل شده اند، ارتباط برقرار کنند.

کانال های IRC بر اساس موضوعات یا علاقه ها سازماندهی می شوند و کاربران می توانند بر اساس ترجیحات خود کانال ها را بپیوندند یا ایجاد کنند. در یک کانال، شرکت کنندگان می توانند پیام ها را تبادل کرده، فایل ها را به اشتراک بگذارند و حتی در گفتگوهای خصوصی با سایر کاربران شرکت کنند. IRC همچنین از بحث های گروهی و ارتباط یک به یک پشتیبانی می کند.

پروتکل IRC بر پایه متن است، به این معنی که پیام ها به صورت متن ساده انتقال می شوند. این سادگی امکان ارتباط کارآمد و نیازهای پهنای باند کم را فراهم می کند. مشتریان IRC ویژگی هایی مانند ثبت نام نام کاربری، احراز هویت کاربر و قابلیت نادیده گرفتن یا مسدود کردن کاربران دیگر را فراهم می کنند.

اگرچه IRC چندین دهه است که وجود دارد، اما هنوز توسط یک جامعه از کاربران پایبند استفاده می شود. در بین توسعه دهندگان، پروژه های منبع باز و جوامع آنلاین که ارتباط متنی در زمان واقعی را ارزش می دهند، همچنان محبوب است.

مهم است که توجه داشته باشید که IRC جدا از سایر اشکال پیام رسانی فوری یا پلتفرم های رسانه اجتماعی است. این تجربه متفاوتی را ارائه می دهد و در عمده متن مبتنی بر گفتگو و همکاری در زمان واقعی تمرکز دارد.

 27. (XMPP (Extensible Messaging and Presence Protocol

XMPP مخفف Extensible Messaging and Presence Protocol است. این یک پروتکل ارتباطی استاندارد و باز برای مبادله پیام در زمان واقعی، اطلاعات حضور و ارتباط بین موجودیت ها در اینترنت است.

XMPP در اواخر دهه ۱۹۹۰ به عنوان جبر توسعه یافت و بعداً به عنوان یک پروتکل رسمی توسط گروه کاری مهندسی اینترنت (IETF) تعریف شد. این پروتکل به معماری مشتری-سرور پیروی می کند، به طوری که مشتریان XMPP به سرورهای XMPP متصل می شوند تا پیام ها و اطلاعات حضور را مبادله کنند.

یکی از ویژگی های کلیدی XMPP قابلیت گسترش پذیری آن است. این پروتکل امکان اضافه کردن ویژگی ها و توسعه های سفارشی را فراهم می کند و بنابراین بسیار قابل تطبیق با موارد استفاده مختلف است. این پروتکل علاوه بر پیام های فوری ساده، از قابلیت های گسترده ای مانند انتقال فایل، گفتگوی گروهی، تماس صوتی و تصویری و حتی ارتباطات اینترنت اشیا (IoT) پشتیبانی می کند.

XMPP از XML (eXtensible Markup Language) برای قالب بندی پیام ها استفاده می کند و مدل غیرمتمرکز را دنبال می کند. این بدان معناست که سرورهای XMPP می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و به کاربرانی که در سرورهای مختلف قرار دارند، امکان اتصال و مبادله پیام را بدون مشکل می دهد. این طبیعت غیرمتمرکز XMPP تعامل قابلیت بالا و انتخاب ارائه دهنده سرویس XMPP توسط کاربران را ترویج می دهد.

علاوه بر استفاده از XMPP در برنامه های پیام رسانی فوری و چت، این پروتکل در حوزه های مختلفی مانند شبکه های اجتماعی، بازی ها، ابزارهای همکاری و ارتباطات IoT کاربرد دارد. این پروتکل به دلیل آزاد بودن، قابلیت گسترش و معماری غیرمتمرکز، انتخاب مناسبی برای ارتباط در زمان واقعی است.

مهم است که توجه داشته باشید که XMPP از سایر پروتکل ها و پلتفرم های پیام رسانی متمایز است. اگرچه شباهت هایی با IRC و سایر پروتکل های پیام رسانی فوری دارد، اما XMPP مجموعه ویژگی های بیشتری، قابلیت گسترش بهتر و یک معماری غیرمتمرکز را ارائه می دهد.

 28. (NNTP (Network News Transfer Protocol

NNTP مخفف Network News Transfer Protocol است. این یک پروتکل اینترنتی است که برای توزیع، بازیابی و ارسال مقالات یا پیام‌های خبری در سیستم یوزنت (Usenet) در محیط شبکه غیرمتمرکز استفاده می شود.

یوزنت یک سیستم بحث توزیع شده در سراسر جهان است که کاربران می توانند در گروه های خبری مختلفی که به موضوعات خاص اختصاص داده شده‌اند، شرکت کنند. NNTP پروتکل اصلی است که امکان تبادل مقالات یوزنت بین سرورها و مشتریان را فراهم می کند.

NNTP مدل مشتری-سرور را دنبال می کند، به طوری که مشتریان NNTP به سرورهای NNTP متصل می شوند تا به گروه های خبری یوزنت دسترسی پیدا کنند و با آنها تعامل داشته باشند. مشتریان می توانند مقالات را دریافت کنند، پیام های جدید ارسال کنند، به پیام های موجود پاسخ دهند و عملیات دیگری مربوط به بحث های یوزنت انجام دهند.

این پروتکل بر روی TCP/IP عمل می کند و از ساختار دستور/پاسخ مبتنی بر متن استفاده می کند. این پروتکل دستورات مختلفی را برای مدیریت گروه های خبری، جستجوی مقالات، دریافت سرآیندها یا محتوای مقالات و ارسال پیام ها پشتیبانی می کند.

سرورهای NNTP از طریق فرآیندی به نام “newsfeed” با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند، جایی که آنها مقالات را تبادل می کنند تا اطمینان حاصل شود که پیام های یوزنت در سراسر شبکه منتشر شوند. این طبیعت غیرمتمرکز به کاربران اجازه می دهد تا از گفتگوهای یوزنت از سرورهای مختلف دسترسی پیدا کنند و امکانات تکرار و در دسترس بودن را بهبود بخشید.

با وجود رشد انجمن های مبتنی بر وب، پلتفرم های شبکه اجتماعی و سایر کانال های ارتباطی آنلاین، استفاده از یوزنت و NNTP کاهش یافته است. با این حال، NNTP و شبکه یوزنت هنوز توسط انجمن ها و علاقمندانی که ارزش سنت و ویژگی های منحصر به فرد این پلتفرم بحث غیرمتمرکز را قدردانی می کنند، استفاده می شود.

29. (SNTP (Simple Network Time Protocol

SNTP مخفف Simple Network Time Protocol است. این نسخه ساده‌شده از پروتکل شبکه زمان (NTP) است که برای همگام‌سازی زمان در شبکه‌های کامپیوتری استفاده می‌شود.

SNTP برای سیستم‌هایی طراحی شده است که نیازی به ویژگی‌ها و پیچیدگی‌های پیشرفته NTP ندارند. این یک پروتکل سبک است که بر سادگی تمرکز می‌کند و از این روی در دستگاه‌هایی با منابع محدود مانند سیستم‌های تعبیه شده یا دستگاه‌های شبکه کوچک، پیاده‌سازی را آسان‌تر می‌کند.

عملکرد اصلی SNTP، اجازه همگام‌سازی ساعت دستگاه‌ها با یک منبع زمان مرجع را فراهم می‌کند که معمولاً یک سرور زمان در شبکه یا یک سرور زمان اینترنتی است. با مرتب درخواست زمان از سرور زمان، دستگاه‌ها می‌توانند ساعت داخلی خود را تنظیم کرده و زمان دقیق را حفظ کنند.

SNTP بر روی پروتکل UDP (User Datagram Protocol) عمل می‌کند و از مکانیزم درخواست-پاسخ استفاده می‌کند. مشتری درخواستی به سرور زمان ارسال می‌کند و سرور با ارسال اطلاعات زمان فعلی به مشتری پاسخ می‌دهد. سپس مشتری بر اساس اطلاعات زمان دریافتی، ساعت خود را تنظیم می‌کند.

اگرچه SNTP قابلیت‌های پایه‌ای برای همگام‌سازی زمان را فراهم می‌کند، اما برخی از ویژگی‌های پیشرفته NTP مانند سلسله مراتب ساعت، احراز هویت و تنظیمات دقت را ندارد. این پروتکل بر سادگی و کارآیی تمرکز می‌کند و بنابراین برای برنامه‌هایی مناسب است که نیاز به همگام‌سازی زمان با دقت بالا ندارند.

SNTP معمولاً در مواردی استفاده می‌شود که تقریبی از زمان کافی است، مانند دستگاه‌های ساده شبکه، دستگاه‌های اینترنت اشیا (IoT) یا سیستم‌هایی که نیاز به همگام‌سازی زمان با دقت بالا ندارند.

در کل، SNTP به عنوان یک جایگزین سبک برای NTP عمل می‌کند و قابلیت‌های پایه‌ای همگام‌سازی زمان را ارائه می‌دهد، در حالی که پیاده‌سازی و عملکرد آن در محیط‌های منابع محدود راحت‌تر است.

 30. (IKE (Internet Key Exchange

IKE مخفف Internet Key Exchange است. این یک پروتکل است که در شبکه‌های خصوصی مجازی (VPN) IPsec برای برقراری کانال‌های ارتباطی امن و مذاکره کلیدهای رمزنگاری بین دو طرف استفاده می‌شود.

هدف اصلی IKE، تسهیل مبادله امن کلیدها و ایجاد یک تونل ارتباطی امن برای ارتباط رمزنگاری شده است. این امکان را فراهم می‌کند تا نقاط پایانی VPN از همدیگر تأیید شوند، الگوریتم‌های رمزنگاری و کلیدها را مذاکره کنند و یک کانال امن برای انتقال داده برقرار کنند.

IKE در دو مرحله عمل می‌کند:

1. مرحله یک IKE: این مرحله برای برقراری یک کانال ارتباطی امن بین نقاط پایانی VPN است. این مرحله با مذاکره الگوریتم‌های رمزنگاری، روش‌های احراز هویت و پارامترهای تبادل کلید Diffie-Hellman، یک کانال امن و تأیید شده برقرار می‌کند. مرحله یک IKE اعتبار و اصالت همتایان VPN را تضمین می‌کند و از متصل شدن و دستکاری اطلاعات جلوگیری می‌کند.

2. مرحله دوم IKE: پس از برقراری کانال امن در مرحله یک، مرحله دوم مسئول مذاکره پارامترهای IPsec و تولید کلیدهای واقعی برای رمزنگاری و رمزگشایی است. این مرحله با استفاده از ترکیبی از رمزنگاری تقارنی و نامتقارنی اهداف خود را بدست می‌آورد. از تبادل کلید Diffie-Hellman برای تولید امن کلید استفاده می‌شود، امضاهای دیجیتال برای احراز هویت و الگوریتم‌های رمزنگاری برای حفظ محرمانگی اطلاعات.

با استفاده از IKE، VPN‌های IPsec می‌توانند ارتباطات امن و خصوصی را در شبکه‌های عمومی مانند اینترنت فراهم کنند. این امکان را به سازمان‌ها می‌دهد تا ارتباطات امن بین دفاتر دور، کارمندان دورکاری یا شبکه‌های دیگر را برقرار کنند و در عین حال محرمانگی، صحت و اصالت داده‌های ارسالی را تضمین کنند.

به طور خلاصه، IKE یک پروتکل استفاده شده در VPN‌های IPsec است که برقراری کانال‌های ارتباطی امن، احراز هویت نقاط پایانی VPN، مذاکره الگوریتم‌ها و کلیدهای رمزنگاری و تضمین حریم خصوصی و صحت داده‌های ارسالی را فراهم می‌کند.

31 .(SCP (stands for Secure Copy Protocol

SCP مخفف Secure Copy Protocol است. این یک پروتکل شبکه است که امکان انتقال امن فایل بین یک میزبان محلی و یک میزبان راه دور یا بین دو میزبان راه دور را فراهم می‌کند. SCP به طور عمده در سیستم‌های Unix، Linux و سایر سیستم‌های شبیه به Unix استفاده می‌شود.

SCP بر پایه پروتکل Secure Shell (SSH) استوار است که ارتباط رمزنگاری شده و امن بین میزبان‌ها فراهم می‌کند. از SSH برای احراز هویت و رمزنگاری داده استفاده می‌کند تا اطمینان حاصل شود که داده‌هایی که از طریق SCP منتقل می‌شوند از جاسوسی و دستکاری محافظت می‌شوند.

SCP یک رابط خط فرمان برای کپی کردن فایل‌ها و دایرکتوری‌ها بین میزبان‌ها فراهم می‌کند. این پروتکل حالت تعاملی و حالت دسته‌ای را پشتیبانی می‌کند.

“منبع” و “مقصد” می‌توانند با استفاده از مسیرهای محلی (در میزبان محلی) یا مسیرهای راه دور (با استفاده از فرمت SSH: کاربر@میزبان:مسیر) تعیین شوند. SCP امکان کپی کردن فایل‌ها از میزبان محلی به میزبان راه دور، از میزبان راه دور به میزبان محلی و یا بین دو میزبان راه دور را فراهم می‌کند.

SCP چندین گزینه را برای کنترل رفتار انتقال فایل‌ها ارائه می‌دهد، مانند حفظ ویژگی‌های فایل، کپی بازگشتی دایرکتوری‌ها و تعیین پورت SSH سفارشی.

به طور کلی، SCP یک روش امن و مناسب برای کپی کردن فایل‌ها بین میزبان‌ها در شبکه است و از طریق رمزنگاری SSH، حریم خصوصی و صحت داده‌ها را فراهم می‌کند.

 

نظرات بسته شده است.